του εικονολήπτη Μανώλη Δημελλά 

Οι τραγωδίες δεν γνωρίζουν από γιορτές και σκόλες, έρχονται και δίνουν μια στα ξαφνικά, έτσι που φέρνουν τα πάνω-κάτω, ολάκερου του κόσμου. Μια τέτοια ιστορία συνοδεύει την τραγική Ρότα του φορτηγού πλοίου «Captain George«, του Liberty που δόθηκε προίκα στον Χιώτη καπετάνιο, τον Γιώργο, που το κυβερνούσε, όμως δεν ήταν το τυχερό του.

Το βαπόρι χάθηκε στις 15/11/1962 στο πιο παράξενο τρίγωνο, αυτό των Βερμούδων. Έμειναν επτά ναυτικοί να το θυμίζουν, μεταξύ τους και ο Κασιώτης Αντώνης Αράπης. Θαύμα, τύχη ή πιο απλά «όποιου του μέλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει»;

Ο γιος του ναυτικού που σώθηκε, είναι ο γιατρός Γιάννης Αράπης, ίδιες απορίες έχει κι εκείνος με όλους εμάς, τους στεριανούς, μα όταν μιλά για αυτή την ιστορία, τα μάτια του γεμίζουν από ένα περίεργο άλικο χρώμα, μοιάζουν με της θάλασσας, έτσι γίνεται κι εκείνη, όταν θέλει να παίξει λίγο με την αδύναμη ισορροπία μας.

Η ιστορία του πλοίου «Captain George» ξεκινά με τα 100 Liberty που δόθηκαν στους Έλληνες εφοπλιστές αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ο άνθρωπος που είχε την ιδέα και κατάφερε να πείσει Έλληνες και Αμερικάνους, για την προνομιακή αγορά των φορτηγών, ήταν ο «πρύτανης της Ελληνικής ναυτιλίας», ο Κασιώτης Μανώλης Κουλουκουντής. Στα δικά του χέρια πέρασαν 11 τέτοια βαπόρια.

Ένα από αυτά μετονομάστηκε σε «Μαρία Κουλουκουντή». Το φορτηγό 7.188 τόνων, αρκετά χρόνια μετά πέρασε στα χέρια της εταιρίας «Βαλόρια», αν και είχε Λιβεριανή σημαία, ήταν στο Ελληνικό νηολόγιο, ακόμη και οι ναυτικοί του ήταν Έλληνες, όλοι εκτός από τον ασυρματιστή, τον Εγγλέζο Μάρτιν Γουώλτερ Φίσερ.

Στο τελευταίο μπάρκο το πλοίο ήταν γεμάτο, κουβαλούσε πολλά διαφορετικά εμπορεύματα.

Στα αμπάρια υπήρχε θείο, νιτρικός άνθρακας (λίπασμα), αλλά και ρύζι. Όμως το επικίνδυνο εμπόρευμα ήταν δεμένο στο μπροστινό αμπάρι, γνωστό με τον αριθμό 5. Εκεί υπήρχαν 400 τόνοι δυναμίτιδας!

Όλα ήταν προορισμένα για την Τρίπολη της Λιβύης, αφού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είχαν προγραμματισμένη χρήση, το άνοιγμα μιας πετρελαιοπηγής μέσα στην έρημο.

Το Capten George πριν αλλάξει χέρια
Το Capten George πριν αλλάξει χέρια

Το «Captain George» αναχώρησε στις 14 Νοέμβρη 1962 από το λιμάνι της Νέας Ορλεάνης.
Το 25μελές πλήρωμα θα διέσχιζε τον Ατλαντικό Ωκεανό, έπειτα θα περνούσε το Γιβραλτάρ και θα έμπαινε, να ξεφορτώσει και να ξαποστάσει, στο λιμάνι της πρωτεύουσας της Λιβύης. Όμως η μοίρα είχε ήδη κανονίσει το τελευταίο πρόγραμμα.

Αμέσως μόλις ανοίχτηκαν από το ακρωτήριο Χένρι βρέθηκαν στο μάτι μιας άγριας θαλασσοταραχής.
Κύματα που ξεπερνούσαν σε ύψος τα 60 πόδια, ενώ η ταχύτητα του ανέμου άγγιζε τα 50 ναυτικά μίλια! Ωστόσο οι Έλληνες ναυτικοί μαθημένοι από τέτοια τερτίπια του Ποσειδώνα, κατέβαιναν υπομονετικά το τρίγωνο των Βερμούδων. Τα ξημερώματα (04:30) της Πέμπτης 15 Νοέμβρη 1962, ο Εγγλέζος ασυρματιστής έστειλε το πρώτο σήμα και καλούσε σε βοήθεια:

«Φωτιά και πυκνοί καπνοί έχουν τυλίξει το πλοίο. Σώστε τις ψυχές μας».

Ακολούθησαν μια σειρά από δραματικά σήματα, από τη μια τα σωθικά του πλοίου ξέρναγαν φωτιά, ενώ ο καιρός δεν έλεγε να καλμάρει. Για 20 ώρες οι Έλληνες ναυτικοί έδωσαν τη μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ούτε οι φλόγες, ούτε το νερό δεν ήθελαν να χαμηλώσουν.

Η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, αν η φωτιά έφτανε στο πρωραίο αμπάρι και έγλυφε τον δυναμίτη, τότε η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Η εξαφάνιση πέντε βομβαρδιστικών στο Τρίγωνο των Βερμούδων, η θάλασσα που «καταπίνει» καράβια και αεροπλάνα.

Ο καπετάνιος κάτω από τέτοια πίεση, πήρε μια πολύ γενναία απόφαση, θα έριχνε μια μικρή βάρκα με τους 4 πιο μεγάλους σε ηλικία, καθώς και έναν από δύο αδελφούς. Κανένας αξιωματικός δεν ανέβηκε και οι 20 ναυτικοί έμειναν μέσα στη φωτιά, μήπως πετύχουν το ακατόρθωτο, να σώσουν το πλοίο.

Αν και η βάρκα κατέβηκε από την πιο δύσκολη, αριστερή πλευρά, και είχε όλη τη κακοκαιρία πάνω της, κατάφερε να προσεγγίσει το φορτηγό Βιρτζίνια. Εκεί αναποδογύρισε αλλά οι 5 Έλληνες ναυτικοί ήταν τυχεροί και σώθηκαν. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο πατέρας του Κασιώτη γιατρού Γιάννη Αράπη.

Δραματικά σήματα συνέχισαν να φεύγουν από τον ασύρματο του πλοίου, περιέγραφαν με ζοφερά χρώματα την κατάσταση, όμως καταλήγαν: «το ηθικό του πληρώματος παραμένει ακμαιότατο!»

Στις επόμενες ώρες η φωτιά έμοιαζε με γίγαντα, είχε πια τυλίξει το πλοίο, ενώ εκείνο ακυβέρνητο βουτούσε μέσα στη μανιασμένη θάλασσα.

Το σχέδιο είναι του Κ. Παπαδόπουλου, ήταν το πρωτοσέλιδο της εφημ. Εμπρός στις 24/11/1962
Το σχέδιο με την βύθιση του πλοίου είναι του Κ. Παπαδόπουλου και προέρχεται από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Εμπρός 24/11/1962.

Σε μια τελευταία προσπάθεια σωτηρίας, οι ναυτικοί είχαν πετάξει στη θάλασσα το εμπόρευμα των εκρηκτικών από το πρυμναίο αμπάρι, όμως είχε χαθεί η επαφή με τα πρωραία, που έμοιαζαν πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.

Ο καπετάνιος πήρε την μοιραία απόφαση, το «Captain George» ήταν πια παρελθόν. Κατέβασε τη μεγάλη βάρκα διάσωσης από τα δεξιά, και οι 20 ναυτικοί μπήκαν μέσα. Δυο φορτηγά, ένα διασωστικό (Μεντότα) και ένα αμερικανικό υποβρύχιο (Τόρσκ) ήταν κοντά, τους περίμεναν.

Η μεγάλη βάρκα όμως δεν άντεξε, αναποδογύρισε και οι ναυτικοί χάθηκαν μέσα στα κύματαΠαρόλα αυτά δύο από τους είκοσι ναυτικούς κατάφεραν να βρεθούν.
Στον τελικό τραγικό απολογισμό, από τους 25 ναυτικούς του «Captain George» επέστρεψαν ζωντανοί μονάχα οι 7, ενώ οι 18 πνίγηκαν στα νερά του Ατλαντικού.

Όσο για το μοιραίο Liberty, έμεινε για πάντα εκεί.

Πηγή : huffingtonpost

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here